ถ้าให้ผมนึกถึงอะไร ถ้าเวลานึกถึงตำรวจ
ที่น่าจะเป็นที่พึ่งพาของประชาชน

ผมคงจะนึกถึง ตอนที่ทำผิดกฎจราจรไม่ว่าจะผิดมากผิดน้อยก็เหอะ
ผมอาจจะต้องเสียเงินอย่างน้อยร้อยนึง เพื่อแลกกับค่าเสียเวลา

คืนนี้ก็เช่นกัน
น้องชายของผมขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปเตะบอลกับเพื่อนตอนกลางคืน
ปกติในซอยเล็กซอยน้อยแถวบ้าน ไม่ใส่หมวกก็ไม่มีแมวที่ไหนมาจับ
แต่คืนนี้ดันไปเล่นนอกพื้นที่ประจำ ไปเจอด่านเข้า
ในซอยเล็กๆเนี้ยแหละ ตั้งมันหน้าโรงพักเลยครับบ

ก็โดนเรียกสิครับท่าน ข้อหาไม่ใส่หมวกกันน๊อค
คุณตำรวจท่านก็ดี เห็นเป็นเด็กก็ไม่คิดจะเอาตังค์
แค่ ขอกระทิงแดง 20 ขวด แก้ง่วง จะได้ปฎิบัติหน้าที่อย่างแข็งขันต่อไป
ระหว่างนั้น เด็กสาวขี่มอเตอร์ไซค์ซ้อน 2 ไม่ใส่หมวกกันน๊อคเช่นเดียวกัน

ก็เรียกให้หยุด..

แล้วซักพักก็ปล่อยผ่านไป....

เดือดร้อนพี่ชายอย่างผม ต้องเอาค่ากระทิงแดง 20 ขวด
มาให้ท่านผู้รักษาสันติราษฎร์ที่ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน
เท่าที่เห็นก็เรียกมอเตอร์ไซค์ที่เป็นวัยรุ่นซะส่วนใหญ่

เงิน 200 บาท มันก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ
ถ้าโตๆอย่างผมดันทำผิดกฏจราจร ฝ่าไฟแดงไฟเขียวห่าเหวอะไรก็เถอะ!!
ผมจะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่นี่มันแค่เด็กมัธยมเอง
คุณจะยังหากินกับเด็กที่เหมือนลูกเหมือนหลานอีกหรอ

ผมไม่ได้เหมาว่าตำรวจจะมีพฤติกรรมแบบนี้ทั้งหมด
ตำรวจส่วนใหญ่ดีๆก็เยอะ ผมเองก็มีญาติที่เป็นตำรวจเหมือนกัน

แต่ให้ตายเถอะ!!  ไอ้ที่เจอส่วนใหญ่ มันก็เป็นแบบนี้จริงๆ